Yıllardır toplu sözleşme masasına oturan ve yetkiyi elinde bulunduran sendikaların, memurların kronikleşmiş sorunlarına kalıcı çözümler üretememesi, kamu çalışanları arasında ciddi bir tartışma konusu haline gelmiştir. Bu durum, memurların beklentilerini karşılamaktan uzak kalırken, sendikal anlayışın sorgulanmasına yol açmaktadır.
Sendikaların Geçmiş Performansı Nasıldı?
Sekiz toplu sözleşme dönemi boyunca, memurların alım gücünde kayda değer bir artış sağlanamamış, emeklilerin yaşam standartları da iyileşmemiştir. Vergi yükleri, kamu çalışanları için hafifletilmemiş ve seyyanen zam sorunu hâlâ çözüme kavuşturulamamıştır. 3600 ek gösterge beklentisi ise karşılanmamış, yardımcı hizmetler sınıfının kaldırılması gibi önemli konularda da adım atılmamıştır.
Bu süreçte, kamu çalışanlarının özlük ve sosyal haklarında beklenen büyük dönüşüm bir türlü gerçekleştirilememiştir. Memurlar, artık sadece açıklama dinlemek değil, somut sonuçlar görmek istemektedir. Toplu sözleşme masasında yalnızca fotoğraf vermek değil, masadan kazanımlarla kalkmak talep edilmektedir.
Memurların Beklentileri Neler?
Memurlar, yetkinin bir unvan değil, hayatlarını değiştiren bir mücadele gücü olduğunu görmekte ve sendikacılığın yalnızca toplu sözleşme dönemlerinde hatırlanan bir anlayış olmadığını vurgulamaktadır. Sendikacılık, memurun en zor gününde yanında olmak, hakkını savunmak ve gerektiğinde masaya yumruğunu vurmak gibi bir sorumluluğu da beraberinde getirmektedir.
Artık memurlar, yıllardır sorunlarını çözemeyen bir anlayışa neden aynı desteği vermeye devam etmelidir? Kademeli emeklilikten 3600 ek göstergeye, seyyanen zamdan refah payına kadar geniş bir sorun yelpazesi bulunmaktadır. Bu sorunların her birinin ayrı ayrı değil, bütüncül bir kamu çalışanları politikasıyla ele alınması gerekmektedir.
Türkiye Kamu-Sen’in Rolü Nedir?
Türkiye Kamu-Sen’in sendikal mücadelesi, bu noktada önem kazanmaktadır. Güçlü teşkilatı, mücadele geleneği ve kamu çalışanlarının haklarını önceleyen anlayışıyla memurun sesi olma iddiasını taşımaktadır. Mesele yalnızca sendika üyeliği değil, memurun geleceği ile doğrudan ilişkilidir.
Memurlar, yetkiyi alışkanlıkla değil, başarıyla değerlendirmeli, sadakatle değil, kazanımla ölçmelidir. Alışılmış düzeni sorgulamak ve değişimin öznesi olmak, memurların sorumluluğundadır. Değişmeyen tek şey, memurun kayıpları olmamalıdır. Yetki değişmeden sonuç değişmez; memurun tercihi değişirse sendikacılık da değişir. Çözümün adresi ise Türkiye Kamu-Sen’dir.
