Yardım etmenin insan ömrünü uzattığına dair bilimsel veriler, iyiliğin yaşamsal bir ihtiyaç olduğunu gösteriyor. Kalabalıklar içinde yalnız hisseden bireylerin asıl ihtiyacının sevilmek değil, bir işe yaramak olabileceği üzerinde duruluyor. İnsan, başkasının hayatına dokunduğu an iyileşiyor ve hayata daha sıkı bağlanıyor. Bu durum, hem modern bilimsel araştırmalar hem de kadim öğretiler tarafından destekleniyor.
İnsanın Hayata Bağlanma Biçimi Nedir?
Modern dünya, bireylere destek almayı, yardım istemeyi ve dayanmayı öneriyor. Ancak bu öneriler, insanı gerçekten hayata bağlamıyor. Asıl bağ kurma noktası, bir başkasına fayda sağladığı an başlıyor. Araştırmalar, başkalarına yardım eden bireylerin, yalnızca destek alanlara göre daha mutlu, daha dirençli ve daha uzun yaşadığını ortaya koyuyor.
Stephanie L. Brown ve çalışma arkadaşlarının yürüttüğü kapsamlı araştırma, insanların yalnızca korunarak ya da desteklenerek hayata tutunmadığını, asıl bağın başkalarına yardım etmeye başladıkları anda kurulduğunu gösteriyor. Destek veren bireylerde ölüm riski anlamlı biçimde azalırken, yalnızca destek alanlarda bu koruyucu etki gözlemlenmiyor.
Yardım Etmek Neden Önemli?
Yardım almak, insanı bir süre ayakta tutabilir; fakat yardım etmek, insanın yönünü değiştirir ve yaşamla bağını derinleştirir. Bu durum, yalnızca duygusal bir çıkarım değil, bilimsel bir gerçek olarak kabul edilmektedir. Araştırmalar, yaş, fiziksel sağlık durumu, ruh sağlığı ve kişilik özellikleri gibi pek çok değişkeni hesaba kattıklarında bile tablo değişmiyor. Yardım eden bireylerin yaşam süreleri, destek alanlardan belirgin şekilde daha uzun olmaktadır.
İnsan, bir başkasının yükünü hafiflettiği ölçüde kendi yükünü de bırakır. Birine iyi geldiği ölçüde içsel gücünü hatırlayan birey, yaşamın anlamını daha derin bir şekilde hisseder. Hayat, en çok verdiğimiz yerden karşılık verir ve insan, başkalarına katkı sunduğunda gerçekten yaşadığını hisseder.
Küçük İyiliklerin Büyük Etkisi
Yardım etmek, büyük işler gerektirmez. Bir arkadaşla paylaşılan bir kitap, bir fidan dikmek ya da yalnız birinin yalnızlığını bölmek gibi küçük eylemler, kalpte büyük karşılıklar yaratır. Bu tür eylemler, insanın derinleşmesine ve kök salmasına yardımcı olur. İnsan, sadece kendisi için yaşadığında küçülür; bir başkası için bir şey yaptığında genişler.
Sonuç olarak, yardım eden insanlar sadece daha mutlu olmakla kalmaz, aynı zamanda daha uzun yaşar. Mevlana'nın dediği gibi, "Bir mum başka bir mumu yakmakla ışığından hiçbir şey kaybetmez." Bu bağlamda, iyilik yapmak, hem vereni hem de alanı dönüştüren bir süreçtir.
