İç dünyasındaki sesleri dikkate almayan, dışarıdan gelen yüksek sesli telkinlere kolayca kapılan bireyler, çoğu zaman kendi fikirlerini unutup başkalarının gölgesinde yaşamayı tercih ediyor. Birçok insan, başkalarının iddialı söylemleri karşısında kendi özgün düşünce süzgecini devre dışı bırakıyor. Oysa hayatı sadece kenardan izlemek, yol kenarında durup arabaların geçmesini seyretmekten farksızdır; zira bu pasif duruş, kişinin kendi yolunda ilerlemesine asla imkan tanımaz.
Zihinsel Atalet ve Düşünsel Çaba
Miguel Unamuno, 'Aşkın Hücumu' adlı eserinde, bireyin kendi iç varlığı ile toplumun onun üzerine inşa ettiği sahte kimlik arasındaki çatışmaya dikkat çeker. Günümüzde 'aklî melekeler' olarak adlandırılan derin düşünme yetisi, ne yazık ki zihinlerin kilitli çekmecelerinde tozlanmaya terk edilmiş durumda. Bir cümleye virgül koyma gayreti bile aslında zihinsel bir keşif süreciyken, günümüz dünyasında bu çabayı gösterenlerin sayısı hızla azalıyor. Eğer birey kendi zihnini aktif bir şekilde kullanmazsa, başkalarının onun yerine düşünmesi ve hayatına yön vermesi kaçınılmaz bir sondur.
Gerçekleri Görme Çabası
Henri Bergson, 'Gülme' adlı eserinde, nesnelerin kendisini görmek yerine üzerlerine yapıştırılmış etiketleri okumakla yetindiğimizi belirtir. Bu durum, sadece dış dünyadaki nesneleri değil, kişinin kendi ruh hallerini de tanımasını zorlaştırır. Gözlüğünü unutan bir adamın elektrik direğine çarpıp direğe 'kör müsün' diye bağırması, insanın kendi hatalarını başkalarına yansıtma konusundaki trajikomik durumunu özetleyen harika bir örnektir.
Bilgelik ve Derin Bakış
Gerçek bir anlayış, derin bir nazar ve bu bakış acısını destekleyen bir zihin yapısı gerektirir. Bugün anlamadığını dahi anlamayanların çoğunluğu oluşturduğu bir ortamda, derinlikli düşünmeye çalışanlar ise çoğu zaman yanlış anlaşılmalarla karşı karşıya kalıyor. Kendi sesini başkalarının gürültülü fikirlerinden ayırt edemez hale gelen bireyler, özgünlüklerini yitirme tehlikesiyle karşı karşıyadır.
(Kaynak ve Görsel: Yeni Şafak)
