Kimi insanlar ne yazık ki yapmacık, samimi olmayan, zamana ve zemine göre değişken tavırlar sergiler. Kimileri ise her durum ve koşulda nettir. Bazıları bizlere makamımıza, mevkimize ve ekonomik durumumuza göre hürmet ve alaka gösterir; kimileri ise sadece biz olduğumuz için samimi tavırlar sergiler.
Kendini bilen insanın bakacağı iki pencere vardır: Biri kalp penceresi, diğeri akıl penceresidir.
Akıl penceresinden bakıldığında pek çok şeyi göremeyebiliriz. Ancak kalp ve gönül penceresinden bakabilirsek pek çok şeyi daha iyi kavrayabiliriz. Böylece kandırılma ihtimalimiz de azalır. Gönül penceresinden bakabilen insanlar bir miktar arif olur. Arife de bazı şeyler malum olur.
Hayat bir denge üzere kuruludur. Değerli olmak zaman ve emek ister, değeri korumak ise özen ve dikkat gerektirir. Sevildiğimiz yere de sık gitmemek değerimizin muhafazasını sağlar.
Davet etmedilerse gitme, sana anlatmadılarsa sorma, geç davet ederlerse reddet, “İstersen gel.” derlerse “Yok.” de; asla kendi değerini düşürme ki herkesten önce kendine saygın olsun.
Nasreddin Hoca’yı rahmetle anarak bir hikâyesiyle yazımızı bağlayalım: Nasreddin Hoca’ya hemşehrileri bazen candan, bazen de yapmacık saygı gösterirler. Günün birinde Hoca’ya yapmacık saygı gösterenlerden biri Hoca’yı evine davet eder. Hoca da davete icabet ederek gider. Gider gitmesine de eve yaklaşınca ev sahibinin başını pencereden içeriye doğru çektiğini görür.
Hiçbir şey olmamış gibi evin kapısını çalan Hoca, “Komşu, komşu, ben geldim!” deyince kapının arkasından değiştirilmiş bir ses duyulur: “Ah hocam, ah! Evin sahibi buradaydı, az önce gitti. Ben sizin geldiğinizi söylerim; mutlaka çok üzülecektir.”
Hoca bu söz karşısında iyice sinirlenir ve “Ev sahibine söyleyin, bir daha bir yere giderken başını pencerede unutmasın.” der.
Kalın sağlıcakla…
