Daha önce yayımladığımız “Aynı Koltukta İki Şapka: Mehmet Ali Kayabaşı’nın Portresi” başlıklı haberin ardından yaşananlar, sıradan bir sosyal medya tartışmasının çok ötesinde bir tabloyu ortaya koydu. Söz konusu haberimizde HAK-İŞ Konfederasyonu Genel Başkan Yardımcısı ve Öz Taşıma-İş Sendikası Genel Başkanı Mehmet Ali Kayabaşı'nın, aynı zamanda AK Parti Ankara İl Başkan Yardımcısı olarak görev yapmasının etik tarafını ele almıştık.
Haberde dile getirilen gerçeklerden rahatsız olan grup tarafından, haberimizin yayımlandığı sayfaya yönelik organize bir saldırı gerçekleştirildi. Bu saldırı; sahte profiller, bot hesaplar ve eş zamanlı yorumlarla yürütüldü.
Söz konusu saldırıların, para karşılığı dijital propaganda ve trol faaliyetleri yürüten yapılar tarafından gerçekleştirildiği tespit edildi. Doğruları konuştuğumuz için karşımızda yalnızca bir haberden rahatsız olan kişilerin tepkisi değil, gerçekleri bastırmak için devreye profesyonel bir mekanizma sokuldu.
Ancak asıl mesele, bu mekanizmanın kimler tarafından işletildiğinden ibaret değil. Daha önemli bir soru var: Bu organizasyonun finansmanı nasıl sağlanıyor?
İŞÇİNİN PARASIYLA TROL ORDUSU MU BESLENİYOR?
Hizmet-İş Sendikası Eski Genel Başkan Yardımcısı Hüseyin Öz, daha önce yaptığı bir açıklamada HAK-İŞ Konfederasyonu Genel Başkanı Mahmut Arslan'ın da bu tür oluşumlara 50 bin Euro civarında ödeme yaptığı yönünde bir açıklamada bulunmuştu.
Mehmet Ali Kayabaşı ile ilişkilendirilen saldırıların kapsamı ve kapasitesi göz önüne alındığında, bu organizasyonun maliyetinin de kayda değer boyutlara ulaşmış olabileceği yönünde soru işaretleri doğuyor.
Peki, bu faturayı kim ödüyor? İşte meselenin en can alıcı noktası tam da burası.
Eğer bu tür organizasyonların finansmanı sendika kaynaklarından, yani işçinin alın terinden kesilerek oluşturulan aidatlardan karşılanıyorsa, ortada yalnızca bir kaynak kullanımı tartışması yoktur. Bu, doğrudan işçinin emeğine, alın terine ve sendikal temsil anlayışına ilişkin ağır bir sorundur.
Bir işçinin maaşından kesilen aidatın -eğer böyle bir harcama yapılıyorsa- sahte hesaplara, bot ağlarına ve dijital saldırı organizasyonlarına aktarılması kabul edilebilir mi?
İşçinin parasıyla işçinin haber alma hakkına saldırılabilir mi?
Sendikacılık, işçinin hakkını savunmak mıdır, yoksa eleştirenleri susturmak için dijital ordular kurmak mı?
PEKİ, ÖDEMEYİ ŞAHISLAR KARŞILIYORSA...
Diğer ihtimal de en az bunun kadar önemli. Eğer söz konusu organizasyonların finansmanı sendika kaynaklarından değil de şahısların kişisel imkânlarından karşılanıyorsa, bu kez başka sorular gündeme geliyor.
Bu ölçekte dijital organizasyonları finanse edebilecek ekonomik güç nereden geliyor?
GERÇEKLERİ SUSTURMAK İÇİN HARCANAN PARA, İŞÇİNİN HAKKINDAN ÇALINMIŞ OLMASIN?
Mesele bir haberin beğenilmemesi, bir yöneticinin eleştirilmesi ya da sosyal medyada tartışma yaşanması değil.
Mesele, eleştiriye tahammül edemeyenlerin sahte hesaplar ve organize dijital saldırılarla gazeteciliği baskı altına almaya çalışıp çalışmadığıdır. Daha da önemlisi, böyle bir mekanizmanın hangi parayla ayakta tutulduğudur.
Çünkü bu paranın kaynağı sendika ise işçinin alın teri başka bir amaç için kullanılmış demektir. Kişisel servetlerden karşılanıyorsa da bu servetin kaynağına ilişkin soruların yanıtlanması gerekir.
Her iki ihtimalde de kamuoyunun bilmeye hakkı vardır.
İşçinin hakkını savunması gerekenler, işçinin parasıyla kendilerini mi savunuyor?
Bir haberin gerçeklerinden rahatsız olup onu bastırmak için para harcayanlar, o haberin sorduğu sorulardan neden bu kadar çekiniyor?
Bizim sorularımız ortada. Şimdi cevap verme sırası, bu iddiaların muhataplarında.
